Przedsiębiorstwo Alfred Ritter GmbH & Co. KG produkuje czekolady Ritter Sport od 1912 r. Specyfiką tabliczek czekolady przy zachowaniu 100 g, jest ich kwadratowy kształt podzielony na mniejsze kwadraciki 4×4.
Ritter to nadal firma rodzinna. Przez pierwsze 6 lat fabryka działała na przedmieściach Stuttgartu, w Bad Cannstatt. Do Waldenbuch przeniosła się w 1919 r.
Ritter. Centrum dla odwiedzających w Waldenbuch (Niemcy)
Samej fabryki nie można zwiedzać, ale na miejscu działa Centrum dla odwiedzających, a w nim:
- sklep fabryczny: dostępny na miejscu, oferuje ogromny wybór czekolad i rzadkich smaków.
- wystawa: pokazuje historię firmy oraz proces pozyskiwania kakao.
- warsztaty czekoladowe: umożliwiają dzieciom i młodzieży stworzenie własnej czekolady. Obowiązują zapisy.
- muzeum: prezentuje kolekcję sztuki współczesnej skupionej wokół motywu kwadratu
Sporadycznie dostępne są czekolady (100 g) z kwadratami 3×3 lub o wadze 250 g oraz mini czekolady sprzedawane w zestawach po 8 sztuk o wadze 16,7 g każda. Z tym, że zestawy mini oferują tylko najpopularniejsze rodzaje.
Dlaczego czekolada Ritter jest kwadratowa?
Niemiecka praktyczność sprawiła, że wybrano kwadratowy kształt – czekolada miała się w całości, czyli bez połamania się, zmieścić w kieszeni sportowej kurtki.
Ritter edycje okazjonalne
Od lat 70.każdy rodzaj czekolady ma odrębną kolorystykę opakowania – obecnie na różnych rynkach firma sprzedaje w sumie ponad 40 rodzajów czekolady. Ritter Sport okazjonalnie wprowadza ograniczone czasowo nowe rodzaje czekolady, podczas adwentu można kupić czekolady z whisky lub z koniakiem (pewnie to pośrednie nawiązanie do popularnych Jarmarków Bożonarodzeniowych, gdzie króluje grzane wino). Zdarzają się też limitowane edycje. Tak było w 2012 r. przy okazji 100-lecia firmy, gdy na rynku pojawiła się mleczna czekolada z migdałami i orzechami makadamia i nerkowca Edel- Mandel-Niss Mix.
Rodzaje czekolady Ritter
Firma produkuje czekolady mleczne i gorzkie z różnym nadzieniem, te pierwsze to: pełno mleczna, z pokruszonymi herbatnikami, w połączeniu z białą czekoladą, mleczna z nadzieniem miętowym (opakowanie zielone), z truskawkami i jogurtem (opakowanie jasnoróżowe). Z kolei czekolady gorzkie to: zwykła gorzka z czekoladą z Ekwadoru, 73 % kakao (czarne opakowanie); z całymi orzechami laskowymi (opakowanie ciemnobrązowe), z nadzieniem marcepanowym (opakowanie czerwone). Oczywiście to tylko przykłady najpopularniejszych rodzajów czekolad i najczęściej sprzedawanych.
Ritter w wersji wegańskiej
Od 2017 r. w wybranych sklepach w Niemczech dostępne są wegańskie czekolady; z kremem orzechowym, amarantusem i orzechami Dunkle Voll-Nuss Amaranth oraz z kremem orzechowym, ryżową komosą i migdałami Dunkle Mandel Quinoa W 2020 roku firma Ritter była reprezentowana w ponad 100 krajach
Nie tylko czekolada. Co jeszcze zjeść i zobaczyć w Waldenbuch?
Waldenbuch to nie tylko aromatyczne zapachy unoszące się z fabryki czekolady. W miasteczku znajduje się ewangelicki kościół św. Wita (St. Veit Kiche), którego początki sięgają XIV w., ale jego obecny kształt pochodzi z pocz. XVII w. Zachowały się gotyckie okna oraz ołtarz z XIX w. i ambona z pocz. XVII w. . Obok kościoła znajduje się plebania z XVIII w., wcześniejszy budynek został rozebrany w pol. XVI w. Od lat 80. mieści się tam miejska szkoła muzyczna.
Przeczytaj także: Berlin. Co zjeść odwiedzając stolicę Niemiec?
Ciekawym budynkiem jest zamek, który pierwotnie był myśliwską rezydencją panujących na tym terenie rodzin książęcych. Pierwsze wzmianki o zamku pochodzą z końca XIV w. Wschodnia część zamku, w renesansie stanowiła główną nawę kościoła św. Wita. Zachodnie skrzydło zamku, gdzie znajdowały się pomieszczenia kuchenne wybudowano w II p. XVII w. Na pocz. XVIII w. istniejące części zamku zostały rozebrane. W ich miejsce wybudowano południowe skrzydło. W XIX w. budynek pełnił funkcję szpitala wojskowego i więzienia. Po zjednoczeniu znajduje się Muzeum życia codziennego, które się skupia na ekspozycji dotyczącej historii rolnictwa i mieszczaństwa z regionu. Jest to popularna forma muzeum w małych miasteczkach, które w ten sposób pielęgnują lokalne tradycje i historię. Od 2021 r. budynek jest własnością jednego z rodów książęcych, a zbiory muzeum zostały przeniesione do Regionalnego Muzeum w Stuttgarcie.
