Kto lubi brak gwaru ludzi i niezbyt często widywanych turystów, to powinien pomyśleć o zajrzeniu na Korsykę. Z Nicei jest tam 180 km, a z Livorno już tylko 83 km. Można odpocząć, można dobrze zjeść!
Tutejsze specjały wywodzą się z kuchni niezbyt zamożnych mieszkańców. Stąd też popularność dziczyzny. Dania przyprawia się miętą i górskim tymiankiem, czyli też dzikimi ziołami rosnącymi blisko gospodarstw domowych. Podobnie z owocami, z których robi się konfitury lub nalewki. Do tego wykorzystuje się kasztany, figi, arbuzy, klementynki oraz cytrony, z tego ostatniego przyrządza się likier o nazwie cedratine.
Atrakcje Korsyki
Korsyka to jedno z nielicznych miejsc w Europie, która aż za bardzo troszczy się o swoją kulturę i z tego powodu niezbyt jest zainteresowana rozwojem turystyki masowej.
Na wyspie nie ma hoteli światowych sieci i korporacji. Mieszkańcy cenią sobie cieszę i swoje życie trochę na uboczu wielkiego świata. Ma to też złe strony, bo wyspa nie ma większego przemysłu, a turystyka ze względu na górzysty teren jest raczej nastawiona do osób lubiących piesze lub rowerowe wędrówki.
Tylko 24 km od zachodniego wybrzeża znajduje się masyw Monte Cinto (2706 m), który jest najwyższym szczytem wyspy. Wyspa ma die stolice: na zachodzie Ajaccio (Aiacciu)- niespełna 70 000 mieszkańców, oraz port Bastia na północy. W Ajaccio urodził się Napoleon Bonaparte.
Dumą Korsyki jest fakt, że ma ona ok. 2750 godzin słonecznych więcej niż kontynentalna Francja, a granitowe wieże Aiguilles de Bavella, nazywane są korsykańskimi Dolomitami.
Kolejnym charakterystycznym widokiem jest makia. Są to krzewiaste zarośla, pośród których spotkać można również pinie, drzewa oliwkowe, drzewa wawrzynu, mirt oraz dąb korkowy. Zarośla są bardzo trudne do przebycia z powodu ich zwartości i kloców. Wiecznie zielone zarośla służą zwierzętom jako pokarm i mieszkańcom jako opał. Ten typ zarośli pokrywa pół Korsyki, a za sprawą ziół i wawrzynu, z którego pozyskuje się liście laurowe zarośla mają intensywny zapach, który tym samym jest kolejną osobliwością wyspy.
Na Korsyce preferuje się wolny wychów domowej półdzikiej świni, która pożywia się kasztanami, dębem i orzeszkami bukowymi, stąd też mięso ich ma smak jadalnych kasztanów.
Dowiedz się więce na temat atrakcji Korsyki
1. Coppa
Ponad 300-letnie panowanie Włochów na wyspie sprawiło, że popularna jest tam również coppa – tradycyjny specjał włoski z wieprzowej karkówki. To mięso we flaku i siatce (podobnie jak świeża szynka), najpierw peklowane, a następnie przez 5-6 miesięcy suszone na wolnym powietrzu, co sprawia, że traci ok 40% swej pierwotnej masy. W celu dłuższego przechowywania coppa można ją zawinąć w ręcznik nasączony białym winem. Podawana jest w cienko pokrojonych plasterkach.
2. Figatellu
Z kolei figatellu jest już korsykańskim specjałem przygotowywanym na bazie wieprzowej wątroby pozyskiwanej z czarnej, pół dzikiej odmiany świni domowej. Jednak nie jest to wędlina o konsystencji naszej wątrobianki, czy tez pasztetowej. Do figatellu wątroba jest siekana, z dodatkiem soli, pieprzu, goździków, czosnku. Masę się aromatyzuje czerwonym lub różowym winem. Następnie formowana i pakowana do flaka i wędzona. Serwowana po miesiącu od uwędzenia. Wędlinę na Korsyce też się podaje na świeżo, bez wędzenia, wtedy jada się na ciepło prosto z grilla. W restauracjach figatellu może być podawana jako część talerza z przystawkami razem z coppa, lonzu prisuttu (suszona szynka) i salami z dzika lub domowej świni.
3. Lonzu
Kolejnym regionalnym przysmakiem jest lonzu, czyli wędzona szynka wieprzowa, która przypomina hiszpańską lomo embuchado. Lonzu przygotowuje się z wieprzowiny, którą się pekluje przez 4-5 dni, następnie wędzi, a na koniec przez kilka miesięcy suszy.
Ser brocciu. źródło: wikipedia zdjęcie autorstwa: Shiva-Nataraja
4. Ser brocciu
Korsykanie nazywają go „królem pośród serów z Korsyki”. Brocciu jest wyrabiany z mleka owczego lub koziego. Można go jeść na słodko lub słono, ale też na zimno lub na ciepło. Korsykanie jedzą go chętnie na deser z konfiturą z fig, z kolei na śniadanie podawany jest z dodatkiem pieprzu. Jest to ser biały, którego nazwa pochodzi od brousse, czyli nazwy sera francuskiego.
Dla osób gustujących w białych i dojrzałych serach jest też wersja brocciu passu (okres dojrzewania 3 tyg.).
Brocciu wytwarzany jest od kwietnia do końca października. Ma postać krążków o wadze między 250 g a 3 kg.
Idealnie nadaje się na farsz do omletów z miętą, do ravioli lub do tart. Od jesieni do wiosny z tego sera przyrządza się fiadone, czyli sernik bez ciasta. Dawniej zaręczyny nie mogły obyć się bez ciasta z tym serem. Brocciu jest też popularnym farszem do wegetariańskiego dania cannelloni au brocciu, czyli makaron typu cannelloni z serem brocciu oraz siekanymi liśćmi boćwiny i jajkiem, zapieczone i polane sosem pomidorowym. Do posiłków podaje się pulenda, czyli chleb z mąki kasztanowej, jako dodatek do pieczonej figatelli, z sadzonym jajkiem lub do sera brocciu.
1 comment
bardzo dobry tekst – krótko i treściwie, dziękuję za kolejne ziarnko wiedzy do mojego koszyka 🙂